Οδήγηση με βροχή

29-1

Υδρολίσθηση: ο ύπουλος εχθρός
Όλοι μας έχουμε βιώσει την επικινδυνότητα της οδήγησης υπό βροχή. Η κακή κατάσταση των δρόμων δεν είναι όμως η μόνη αιτία για τα προβλήματα που δημιουργούνται. Ο παράγοντας "άνθρωπος" φέρει πολύ μεγαλύτερο ποσοστό ευθύνης όταν συμβεί κάποιο ατύχημα.
Οι οδηγικές ισορροπίες αλλάζουν ριζικά, όταν το αυτοκίνητο κινείται σε βρεγμένο οδόστρωμα.
Η πρόσφυση των ελαστικών είναι εξαιρετικά  μειωμένη κι εύκολα χάνεται  τελείως.
Δεν  επαναπαύεται σε καμία περίπτωση ο οδηγός, επειδή, πιθανότατα, έχει καινούργια ελαστικά.
Ακόμα και τα ειδικά για τη βροχή ελαστικά, τα οποία διαθέτουν χάραξη τέτοια ώστε να εξασφαλίζουν τη μέγιστη αποχέτευση νερού, προκειμένου να υπάρχει ικανοποιητικό ποσοστό επαφής μεταξύ ελαστικού και δρόμου, έχουν κάποιο όριο μετά από το οποίο κάνει την εμφάνισή της η υδρολίσθηση.
Η εμφάνιση της υδρολίσθησης
Παρ' όλα αυτά και πριν την εμφάνιση του φαινόμενου αυτού, οι κινήσεις κατά την οδήγηση πρέπει να γίνονται με μεγάλη προσοχή και ηρεμία. Απότομες αλλαγές της κατεύθυνσης και επιταχύνσεις – επιβραδύνσεις, πρέπει να αποφεύγονται, προκειμένου ο οδηγός να έχει τον απόλυτο έλεγχο του αυτοκινήτου.
Είναι πολύ σημαντικό να θυμάται ο οδηγός πως το βρεγμένο οδόστρωμα "κρύβει" παγίδες που μπορεί να έχουν τη μορφή λακκούβας, λαδιών στην επιφάνεια του δρόμου ή ακόμα και λάσπης. Όλα αυτά απαιτούν ετοιμότητα.
Μια ένδειξη που μπορεί να "υποψιάσει" τον οδηγό είναι η γυαλάδα του δρόμου που μπορεί να δείχνει από κακή ποιότητα ασφάλτου -ιδιαίτερα γλιστερό οδόστρωμα- μέχρι συγκέντρωση μεγάλης ποσότητας νερού σε ένα συγκεκριμένο σημείο.
Ο οδηγός οφείλει να είναι ιδιαίτερα συγκρατημένος όταν κινείται σε κάποιον άγνωστο γι' αυτόν δρόμο και να προβλέπει τι μπορεί να του συμβεί. Αν για παράδειγμα δεν έχει ξαναπεράσει από ένα δρόμο και παρατηρήσει σε κάποιο σημείο πως ο δρόμος γυαλίζει "ύποπτα", θα πρέπει να υποθέσει  πως η γυαλάδα αυτή μπορεί να κρύβει λακκούβα που πιθανότατα να είναι τόσο μεγάλη ώστε να προκαλέσει ζημιά στο αυτοκίνητο.

Παιδιά στο δρόμο

26-1

Τα παιδικά τροχαία ατυχήματα  οφείλονται, κυρίως, στο γεγονός ότι πολλοί  αγνοούμε τις ιδιαιτερότητες  που παρουσιάζουν τα παιδιά όταν κυκλοφορούν στο δρόμο.
Τα παιδιά δεν μπορούν να δουν αν πίσω από ένα σταθμευμένο αυτοκίνητο έρχεται κάποιο άλλο. Συνεπώς με ευκολία ξεκινούν  να διασχίσουν το δρόμο. Να περιμένουμε ανάμεσα από σταθμευμένα αυτοκίνητα να ξεπεταχτεί κάποιο παιδί. Πολλοί παρομοιάζουν τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα, σαν κοιμώμενα λιοντάρια!
Επειδή τα παιδιά κάνουν μικρότερα βήματα από τους μεγάλους, χρειάζονται και περισσότερο χρόνο να διασχίσουν το δρόμο.
Τα παιδιά έχουν σαφώς μικρότερο οπτικό πεδίο από τους μεγάλους. Βλέπουν λιγότερο από τις οπτικές τους γωνίες και όταν διασχίζουν ένα δρόμο κοιτάζουν μόνον κατ’ ευθείαν μπροστά τους.
Κάθε παιδί αγνοεί την απαιτούμενη απόσταση φρεναρίσματος των αυτοκινήτων και θεωρεί ότι μπορεί να σταματήσει επί τόπου, απλώς με το πάτημα του φρένου.
Δεν μπορεί κανένα παιδί να υπολογίσει σωστά την ταχύτητα και τις αποστάσεις και κυρίως δεν έχουν ανεπτυγμένη καθόλου  την αίσθηση του κινδύνου.
Ενέα στις 10 φορές, πίσω από μια μπάλα που πετάγεται στο δρόμο, τρέχει και κάποιο παιδί. Συνεπώς, αν δούμε μια  μπάλα να κυλά στο δρόμο, σηκώνουμε το πόδι από το πεντάλ του γκαζιού και μειώνουμε ταχύτητα. Είναι σχεδόν βέβαιο, ότι σε ελάχιστα δευτερόλεπτα θα ακολουθήσει ένα παιδί.
Πρέπει να οδηγούμε αμυντικά όταν βλέπουμε σε πλατείες ή πεζοδρόμια παιδιά να παίζουν με μπάλα. Θα τρέξουν αμέσως προς το δρόμο, αν τους ξεφύγει, υπολογίζοντας πάντα στις δυνατότητες των μεγαλυτέρων.
Δεν θα πρέπει ποτέ να βασιστούμε στην αυτοπροστασία των παιδιών στο δρόμο.
Οι πινακίδες του ΚΟΚ είναι κατασκευασμένες για ενήλικες. Κι αν ακόμη γνωρίζουν κάποια παιδιά να τις «διαβάζουν»,υπολογίστε ότι αυτό είναι δύσκολο λόγο του ύψους τους.
Τα παιδιά μιμούνται τους μεγαλύτερους. Συνεπώς, θα πρέπει να προσέχουμε ιδιαίτερα σαν οδηγοί, αφού  εμείς είμαστε, συνήθως, το κακό τους παράδειγμα.

Ένα breakfast την ημέρα το τροχαίο κάνει πέρα

24-3Πολύχρονες έρευνες έχουν διερευνήσει μια κατηγορία τροχαίων ατυχημάτων, αυτών που καταγράφονται μεταξύ 3 κι 7 το απόγευμα. Χαρακτηριστικό των ατυχημάτων αυτών είναι ότι υπάρχουν μόνον οι υλικές ζημίες. Κι έχει αποδειχθεί ότι αυτά έχουν άμεση σχέση με τη λειτουργία του οργανισμού μας.

Οι περισσότεροι έχουμε αποκτήσει την συνήθεια να μην τρώμε πρωινό. Αρκούμαστε σε ένα καφεδάκι και κάποιο τσιγάρο. Γρήγορα μπαίνοντας στο αυτοκίνητο για τη δουλειά και βρισκόμαστε στο άγχος της κίνησης. Ο οργανισμός ήδη αρχίζει να "φορτίζει". Φτάνοντας στον εργασιακό χώρο, περνάμε τουλάχιστον ένα 8ωρο με άγχος, πίεση, στρες, τσιγάρα και καφέδες. Πολύ σπάνια θα βάλουμε κάτι στο στομάχι μας. Φτάνουμε συνεπώς αργά το απόγευμα σε ένα επίπεδο ελαφριάς υπογλυκαιμίας. Αυτή, όπως είναι γνωστό, ευαισθητοποιεί και διεγείρει το νευρικό μας σύστημα.

Εγκαταλείποντας τη δουλειά, σκεπτόμαστε τα χίλια προβλήματα κατά την οδήγηση και είναι φυσικό η προσοχή μας να αποσπάται από την ασφαλή οδήγηση. Γινόμαστε περισσότερο ευέξαπτοι κι εκνευριζόμαστε με το παραμικρό, σε σχέση με οποιαδήποτε άλλη ώρα της ημέρας. Συνεπώς, την ώρα της επιστροφής οδηγούμε επιθετικά, αυξάνοντας τις πιθανότητες ενός τροχαίου ατυχήματος.

Κατά τις θερμές ημέρες του καλοκαιριού, η υψηλή θερμοκρασία κατεβάζει την αρτηριακή πίεση κι εξαντλεί ακόμα περισσότερο τον οργανισμό μας. Κατά συνέπεια, κάθε εργαζόμενος, με το τέλος της δουλειάς του είναι κουρασμένος, εκνευρισμένος, εξαντλημένος και σε κατάσταση ελαφριάς υπογλυκαιμίας. Ότι χειρότερο για την ασφαλή οδήγηση. Πολλά από τα τροχαία ατυχήματα δεν θα είχαν συμβεί, αν αποφασίζαμε να αλλάξουμε συνήθειες και να έχουμε ένα πλούσιο έως καλό πρωινό με το κάθε ξεκίνημα της ημέρας.

Το πρωινό αυξάνει τις αντιστάσεις του οργανισμού, δεν προσθέτει κιλά και το κυριότερο μας βοηθά όλη την ημέρα στο να μην φθάσουμε σε κατάσταση ελαφράς υπογλυκαιμίας. Πολύ σημαντικό, δηλαδή, στο να μείνουμε μακριά από ένα τροχαίο ατύχημα. Πολύ σωστά, συνεπώς, επιμένουν πολλοί ότι «ένα breakfast την ημέρα το τροχαίο κάνει πέρα».